SerwisPolskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej

Informacje ASCO.

11 czerwca 2018

1/ Wiele kobiet ze wczesnym rakiem piersi może uniknąć chemioterapii – wyniki badania TAILORx.

Sparano J.A. (Montefiore Medical Center) i wsp. (LBA1) „Phase III trial of chemoendocrine therapy versus endocrine therapy alone in hormone receptor-positive, HER2-negative, node-negative breast cancer and an intermediate prognosis 21-gene recurrence score.”

U chorych na HR-dodatniego, HER2-ujemnego, AN-ujemnego raka piersi o współczynniku nawrotu RS=11-25 (określonym za pomocą testu Oncotype DX Breast Recurrance Score) adiuwantowe leczenie endokrynne jest nie mniej efektywne niż terapia chemoendokrynna. W populacji ITT (intention-to-treat ) leczenie endokrynne było nie gorsze w zakresie: czasu wolnego od choroby inwazyjnej iDFS (HR 1,08; 95% [CI]; 0,94 – 1,24; p=0,26) in the (ITT), jak również czasu wolnego od odległych nawrotów DRFI (HR 1,03, p=0,80); czasu wolnego od nawrotu RFI (HR 1,12; p=0,28) i czasu przeżycia całkowitego OS (HR 0,97; p=0,80). Jest już dostępny w New England Journal of Medicineartykuł Sparano J.A. i wsp. „Adjuvant Chemotherapy Guided by a 21-Gene Expression Assay in Breast Cancer.” - June 3, 2018 DOI: 10.1056/NEJMoa1804710 https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1804710

2/ Leczenie podtrzymujące poprawia wyniki w mięsaku prążkowanokomórkowym - wyniki badania RMS2005.

Bisogno G. (Szpital Uniwersytecki w Padwie) i wsp. (LBA2) „Maintenance low-dose chemotherapy in patients with high-risk (HR) rhabdomyosarcoma (RMS): A report from the European Paediatric Soft Tissue Sarcoma Study Group (EpSSG).”

Dodanie do standardowej terapii leczenia podtrzymującego w istotnie statystyczny sposób poprawiło czas przeżycia całkowitego u dziecięcych chorych na mięsaka prążkowanokomórkowego wysokiego ryzyka i uzasadnia stosowanie tej strategii w przyszłych badaniach organizowanych przez EpSSG (European Paediatric Soft Tissie Sarcoma Study Group). Przy 5-letniej medianie czasu oberwacji przeżycia chorych 3-letni współczynnik czasu wolnego od zdarzeń (EFS) oraz czasu przeżycia całkowitego (OS) wynosiły odpowiednio w grupie leczenia podtrzymującego vs leczenia standardowego: EFS 78,4% (95% IC; -71,5-83,8) vs 72,3% (95% IC; -65,0-78,3) (p=0,061) oraz OS 87,3% (95% IC; 81,2-91,6) vs 77,4 (95% IC; 70,1-83,1) (p = 0,011).

3/ Wielu chorych ma przerzutowego raka nerkowo komórkowego może uniknąć nefrektomii i otrzymać leczenie sunitynibem w monoterapii – wyniki badania CARMENA.

Mejean A. (Department of Urology, Hôpital Européen Georges-Pompidou - Paris Descartes University) i wsp. (LBA3) „Cytoreductive nephrectomy followed by sunitinib versus sunitinib alone in metastatic renal cell carcinoma—Results of a phase III noninferiority trial.”

Sunitynib w monoterapii jest nie mniej skuteczny w zakresie czasu przeżycia całkowitego (pierwszoplanowy punkt końcowy) niż nefrektomia cytoredukcyjna poprzedzająca leczenie sunitynibem u chorych na synchronicznego, rozsianego raka nerkowokomórkowego w grupach średniego i niskiego ryzyka MSKCC. Zdaniem autorów, w tej grupie chorych, nefrektomia cytoredukcyjna nie powinna pozostawać standardem leczenia.Jest już dostępny w New England Journal of Medicineartykuł Mejean A. i wsp. „Sunitinib Alone or after Nephrectomy in Metastatic Renal-Cell Carcinoma.” - June 3, 2018 DOI: 10.1056/NEJMoa1803675

https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1803675

4/ Pembrolizumab w porównaniu z chemioterapią poprawia wyniki przeżycia, obniża toksyczność leczenia u chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca z niską ekspresją PD-L1 (1%) - wyniki badania KEYNOTE-042.

Lopes G. (Sylvester Comprehensive Cancer Center, University of Miami Health System) i wsp. (LBA4) „Pembrolizumab (pembro) versus platinum-based chemotherapy (chemo) as first-line therapy for advanced/metastatic NSCLC with a PD-L1 tumor proportion score (TPS) ≥ 1%: Open-label, phase 3 study.”

Badanie KEYNOTE-042 jest pierwszym, w którym wykazano przewagę leczenia pembrolizumabem nad chemioterapią opartą na związkach platyny u wcześniej nie leczonych chorych na zaawansowanego lub rozsianego niedrobnokomórkowego raka płuca, u których nie potwierdzono sensytyzujących zmian w genach EGFR lub ALK, lecz potwierdzono ekspresję PD-L1 TPS ≥1%. Pembrolizymab istotnie porawił czas przeżycia całkowitego significantly improved OS (drugoplanowy punkt końcowy) u chorych z TPS ≥50% (HR 0,69; mediana 20,0 miesiąca; p=0,0003), TPS ≥20% (HR 0,77; mediana 17,7 miesiąca; p=0,0020) oraz TPS ≥1% (HR 0,81; mediana 16,7 miesiaca; p=0,0018). Zdaniem autorów pembrolizumab w monoterapii powinien stać się standardem leczenia pierwszej linii w tej grupie chorych.

https://meetinglibrary.asco.org/browse-meetings/2018%20ASCO%20Annual%20Meeting