SerwisPolskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej

Imatynib aktywny w czerniakach z obecnością mutacji KIT.

22 października 2013

Imatynib aktywny w czerniakach z obecnością mutacji KIT.

Celem przeprowadzonego wieloośrodkowego badania II fazy była ocena skuteczności imatynibu w przerzutowych czerniakach błon śluzowych, dosiebnych części kończyn lub skóry przewlekle uszkodzonej przez słońce (CSD, chronic sun-damaged), które wykazywały amplifikację i/lub mutacje genu KIT. Chorzy otrzymywali imatinib w początkowej dawce 400 mg dziennie. Do badania włączono 25 chorych, z czego 24 chorych kwalifikowało się do końcowej oceny. U ośmiu chorych (33%) stwierdzono mutacje KIT czerniaków (33%), w 11 przypadkach (46%) amplifikacje KIT i w 5 (21%) amplifikacje i mutacje. Mediana okresu obserwacji wyniosła 10,6 miesiąca (zakres 3,7-27,1 miesiąca). Odsetek najlepszych odpowiedzi ogółem (BORR, best overall response rate) wyniósł 29% (21% potwierdzone odpowiedzi) i był związany z obecnością mutacji (54%, czyli 7/13 w przypadku mutacji KIT w porównaniu z 0% przy stwierdzanej jedynie amplifikacji KIT). Całkowity odsetek kontroli choroby wyniósł 50% i również korelował z obecnością mutacji KIT (77% przy mutacjach versus 18% przy amplifikacji). We wnioskach podkreślono, że czerniaki rozwijające się na błonach śluzowych, akralne lub CSD powinny być oceniane pod kątem obecności mutacji KIT. Imatynib wykazuje skuteczność, jedynie przy stwierdzanych mutacjach KIT, nie przy amplifikacjach.

KOMENTARZ: Ostatnie lata są przełomowe w leczeniu uogólnionych czerniaków - postępy wiążą się z 2 mechanizmami terapii: leczeniem ukierunkowanym molekularnie za pomocą inhibitorów kinaz tyrozynowych (anty BRAF: wemurafenib i dabrafenib oraz anty MEK: trametynib) oraz immunoterapią nieswoistą za pomocą przeciwciał monoklonalnych anty-CTLA4 lub anty-PD1 hamujących ogólnoustrojowe mechanizmy immunosupresji w celu indukcji odpowiedzi przeciwnowotworowej [1]. W około 50% czerniaków stwierdza się mutacje genu BRAF. Przebieg kliniczny czerniaków zlokalizowanych na błonach śluzowych, dłoniach, stopach, a także w miejscach narażonych na przewlekłe działanie promieni słonecznych (CSD, chronic sun damage skin) jest odmienny od tych, które powstają w częściach ciała okresowo eksponowanych na promieniowanie ultrafioletowe (tułów, kończyny). W tych pierwszych lokalizacjach stwierdza się najczęściej mutacje genu KIT [2]. Hodi i wsp.[3] potwierdzili, że przy obecności mutacji KIT leczenie specyficznym inhibitorem (imatynibem) przerzutowych czerniaków wiąże się z jego aktywnością kliniczną. Zbadali oni wyjściowo 213 chorych na zaawansowane czerniaki zlokalizowane na błonach śluzowych, dosiebnych częściach kończyn lub w obrębie CSD i w 50 stwierdzili zaburzenia KIT. Odsetek odpowiedzi (>20%) był podobny do 2 innych grup chorych (Carvajal i wsp. [4] – 25 chorych, BORR 16%; Guo i wsp. [5] – 43 chorych, BORR 23,3%, niektóre odpowiedzi trwające ponad rok). Odpowiedzi wystąpiły jedynie u chorych, w których stwierdzano mutacje w obrębie eksonu 11 lub 13 KIT. Oceniając te 3 badania łącznie wśród 53 chorych na czerniaki ze stwierdzanymi mutacjami w eksonach 11 lub 13 KIT obserwowano odpowiedzi w 21 przypadkach (40%), co jest zbliżone do wyników obserwowanych podczas terapii inhibitorami BRAF.

Hodi i wsp. J Clin Oncol September 10, 2013 vol. 31 no. 26 3182-3190 http://jco.ascopubs.org/content/31/26/3182.abstract?sid=9153ba24-c067-4ab3-ba0d-1f29343d2629

Piotr Rutkowski