SerwisPolskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej

Fulwestrant+anastrozol vs fulwestrant lub eksemestan u chorych na raka piersi po niepowodzeniu niesteroidowych IA .

17 października 2013

Fulwestrant+anastrozol vs fulwestrant lub eksemestan u chorych na raka piersi po niepowodzeniu niesteroidowych IA .

Do badania III fazy (SoFEA) zakwalifikowano > 700 chorych na hormonozależnego raka piersi po menopauzie, u których doszło do nawrotu lub progresji po leczeniu adjuwantowym lub paliatywnym niesteroidowymi inhibitorami aromatazy. W badaniu tym porównywano terapię skojarzoną fulwestrant+anastrozol z fulwestrant+placebo oraz z eksemestanem stosowanym w monoterapii. Mediana czasu do progresji wynosiła odpowiednio 4,8 vs 4,4 vs 3,4 mies. Nie zaobserwowano istotnych różnic w zakresie ryzyka nawrotu pomiędzy ramionami badania. Również w zakresie czasu przeżycia całkowitego nie obserwowano różnic pomiędzy poszczególnymi ramionami - mediana czasu przeżycia całkowitego wynosiła odpowiednio 20,2 vs 19,4 vs 21,6 mies. Odsetek obiektywnych odpowiedzi klinicznych wynosił odpowiednio 7% vs 7% vs 4%. Natomiast poważne zdarzenia niepożądane obserwowano najczęściej w ramieniu otrzymującym terapię skojarzoną.

Z uwagi na obiecujące wyniki badań przedklinicznych wskazujące na wyższość skojarzenia nieodwracalnego inhibitora receptora estrogenowego z niesteroidowymi inhibitorami aromatazy w porównaniu do każdego z tych leków osobno zainicjowano trzy prospektywne badania kliniczne. Badanie SoFEA podobnie jak badanie FACT (I linia) nie potwierdziło wyższości klinicznej skojarzenia fulwestrantu z anastrozolem nad monoterapią inhibitorem aromatazy. Z kolei badanie SWOG porównujące fulwestrant+anastrozol z anastrozolem w leczeniu I linii przerzutowego, hormonozależnego raka piersi wykazało znamienne zmniejszenie ryzyka progresji pod wpływem terapii skojarzonej. Brak jednoznacznych dowodów na wyższą aktywność skojarzenia fulwestrantu z anastrozolem płynących z przeprowadzonych dużych, prospektywnych badań nie uzasadnia stosowania takiej terapii w praktyce klinicznej. Zdefiniowanie mechanizmów oporności raka piersi na hormonoterapię (nadekspresja HER2 czy aktywacja kinazy mTOR) pozwoliło na zarejestrowanie nowych aktywnych strategii terapeutycznych opartych na kojarzeniu leków hormonalnych trastuzumabem lub lapatynibem czy z inhibitorem kinazy mTOR – ewerolimusem.

Johnston S et al. The Lancet Oncology, Volume 14, Issue 10, Pages 989 - 998, September 2013 http://www.thelancet.com/journals/lanonc/article/PIIS1470-2045(13)70322-X/abstract

Piotr Wysocki