Profesor Tadeusz Koszarowski

W S P O M N I E N I A
o prof. Koszarowskim Biogram Prof. dr hab. med. Mieczysław Chorąży Dr med. Grzegorz Luboiński Inż. Jerzy Rybicki Prof. dr hab. med. Jan Steffen Prof. dr hab. med. Edward Towpik Prof. dr hab. med. Janina Dziukowa Prof. dr hab. med. Andrzej Kułakowski Dr med. Zbigniew Malinowski Prof. dr hab. med. Marek P. Nowacki Dr med. Irena Tarczyńska Prof. dr hab. med. Zbigniew Wronkowski Wywiad z prof. dr hab. med. Tadeuszem Koszarowskim - nestorem polskiej onkologii

W 1973 roku otrzymałem wiadomość, iż Instytut Onkologii pilnie poszukuje inżyniera do kierowania Działem Technicznym. Ponieważ od kilku lat pracowałem w służbie zdrowia na podobnych stanowiskach, zgłosiłem się do Instytutu. Przyjął mnie bezpośrednio Profesor, który dopiero od kilku miesięcy był dyrektorem. Byłem zdumiony skromnie umeblowanym małym pokoikiem w Klinice Chirurgicznej i jednocześnie zaskoczony bezpośredniością przyjęcia. Rozmowa trwała ponad godzinę. Miałem wielkie szczęście poznać niezwykłego Człowieka. Była to „miłość od pierwszego wejrzenia” i jak się później okazało „z wzajemnością”. Profesor był bezradny wobec ogromnych problemów związanych ze stanem technicznym budynków. Wraz z wyjazdem poprzedniego dyrektora, prof. Jasińskiego, „zrejterował” cały pion administracyjno-techniczny, pozostawiając szpital w kompletnej ruinie. Kompleksowa ekspertyza NOT była miażdżąca – obiekt trzeba niezwłocznie zamknąć. W tym czasie z inicjatywy Profesora trwały intensywne przygotowania do rozpoczęcia budowy Centrum Onkologii, którego budowa była planowana na kilka lat. Profesor zapytał, czy jest szansa prowadzenia remontów bieżących i zabezpieczających, licząc na przetrwanie. Na Jego apel cała załoga podjęła wyzwanie i tak – ogromnym wysiłkiem – „Wawelska” przetrwała prawie 30 lat i służy chorym do dnia dzisiejszego, nie przerywając pracy nawet na jeden dzień.
W 1977 roku rozpoczęła się budowa Centrum Onkologii, której przebieg opisał Profesor w swojej książce pod znamiennym tytułem Dać Świadectwo prawdzie... Jako sekretarz powołanego przez premiera Społecznego Komitetu Budowy Centrum Onkologii, uczestniczyłem czynnie w procesie inwestycyjnym od początku do końca budowy. To, że dzisiaj we wspaniale wyposażonym Centrum mogą leczyć się tysiące ciężko chorych ludzi, jest zasługą jednego człowieka – Profesora Tadeusza Koszarowskiego. Potrafił pozyskać pełną przychylność najwyższych władz kraju. Zadanie było tym trudniejsze, że sam był „bezpartyjny”, a jego zastępcy również nie należeli do PZPR. Był to chyba jedyny przypadek w Polsce, że kierownictwo tak dużej placówki w stu procentach było apolityczne. O ile najwyższą władzę miał Profesor „za sobą”, to urzędnicy ministerstw, którzy decydowali o rozpoczęciu, a później kontynuowaniu budowy, piętrzyli same trudności. Byłem wielokrotnie świadkiem, jak nie mogąc (w obawie przed „władzą”) przeciwstawić się Profesorowi, pokazywali za jego plecami palcem wskazującym na otwartą dłoń, co miało oznaczać, że ta budowa nigdy nie będzie zrealizowana. […]
Ostatnie posiedzenie Komitetu w roku 1999 było jednocześnie jego rozwiązaniem. Profesor zaproponował wmurowanie tablicy pamiątkowej, która bezimiennie miała informować o inicjatywie powstania Centrum Onkologii. Zebrani, mimo protestów Profesora, jednogłośnie postanowili umieścić Jego nazwisko jako jedynego inicjatora budowy Centrum. W 85. rocznicę urodzin Profesora tablica uroczyście została wmurowana. Oto jej treść: „Centrum Onkologii-Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie powstało z inicjatywy Profesora doktora medycyny Tadeusza Koszarowskiego, wspartej środkami zgromadzonymi przez Społeczeństwo Polskie w Narodowym Funduszu Ochrony Zdrowia, według projektu architektonicznego mgr. inż. Zbigniewa Paszke. Tworzeniem i budową Centrum w latach 1975-2000 kierował Społeczny Komitet Budowy Centrum Onkologii”.