Profesor Tadeusz Koszarowski

W S P O M N I E N I A
o prof. Koszarowskim Biogram Prof. dr hab. med. Mieczysław Chorąży Dr med. Grzegorz Luboiński Inż. Jerzy Rybicki Prof. dr hab. med. Jan Steffen Prof. dr hab. med. Edward Towpik Prof. dr hab. med. Janina Dziukowa Prof. dr hab. med. Andrzej Kułakowski Dr med. Zbigniew Malinowski Prof. dr hab. med. Marek P. Nowacki Dr med. Irena Tarczyńska Prof. dr hab. med. Zbigniew Wronkowski Wywiad z prof. dr hab. med. Tadeuszem Koszarowskim - nestorem polskiej onkologii

Profesor Tadeusz Koszarowski nauczył mnie bardzo wiele, a wśród spraw najważniejszych wymieniłbym szacunek dla faktów naukowych i płynący z nich sposób klinicznego myślenia: czy ryzyko proponowanego leczenia nie jest zbyt wielkie w stosunku do korzyści, które może przynieść? Czy operujemy dla dobra chorego, czy dla zaspokojenia naszych ambicji, naszej sławy? Czy wykorzystaliśmy wszystkie możliwe opcje postępowania? Czy odbyliśmy naradę lekarską w gronie niezbędnych, kompetentnych specjalistów? I te pytania można by rozwijać dalej, zgodnie z definicjami Profesora, definicjami, których nikt nie wyraził w tak klarownej formie. Proszę zajrzeć do książki Chirurgia Onkologiczna, wydanej przez PZWL w roku 1981 na strony 11-16: „Chirurg-onkolog mając pogłębioną znajomość patologii i kliniki chorób nowotworowych, dysponuje swobodnie wszystkimi znanymi metodami operacyjnymi dla dokonania optymalnego wyboru i prawidłowego wykonania leczenia chirurgicznego nowotworów oraz możliwie szybkiej i pełnej rekonstrukcji i rehabilitacji pooperacyjnej. Chirurg onkolog ma pełną znajomość skuteczności innych metod terapii, racjonalnie i obiektywnie ocenia swe właściwe miejsce w zespołowym rozpoznawaniu i leczeniu skojarzonym chorób nowotworowych, cechuje się umiejętnością współpracy z innymi specjalistami dla wspólnego ustalenia planu leczenia, a następnie konsekwentnego kompleksowego jego wykonania, znajomością bezpośrednich i odległych wyników leczenia oraz czynników rokowniczych. Chirurg-onkolog prowadzi dalszą obserwację i opiekę do końca życia operowanego chorego”.